روزمرٍّگی ها

   یا سوسیالیسم یا بربریت   

اولین باری که واژه سوسیالیسم رو شنیدم از زبان معلم دگم اندیش بینشمون بود که دلیل بی بندوباریها و شکستهای اخلاقی وسیاسی شوروی را واسمون مثال می زد و فقط می گفت اونا آدمای لامذهبیند....

سالها گذشت متناسب با پرورش فکری در میان دوستانی که گرایشات فکری متفاوتی رو تداعی می کردند و تو کلان شهر تهران(از لحاظ گستردگی آرا و عقاید)آنچه بیشتر از همه نظر منو به خود اختصاص داد همون لامذهبهایی بودند که به شدت مطالعه می کردند و به مانند یک باکتری معلج ناشناخته رشد و تکثیر.نوع نگرش و حالات عملگرایی این عده آدمی را به بی اختیار به سمت فرو دست جامعه گسیل می داشت تا درد جامعه وحشی پرور اسلامیمون جان از بدن اندیشمند و متفکر جامعه گرا بدر برد.

انچه تاریخ مارا به خود پیوند می دهد گذر زمانی است که در این معبر ،عده ای آمدند و با سکوتی مخوف رفتند . از هزاران سال پادشاهی و نگرشهای سلطانی گرفته تا پادشاهی مدرن و نیمه سکولار ،از نفوذ اعراب گرفته تا تهاجم وحشیانه مغولوار. از گذر اسلامی مردم به شکل انقلاب گرفته تا روی کار آمدن لیبرالهای سنت گرا که همه وهمه چون افیونی فقط تسکین دهنده درد مردمانمان بود و نه معجونی مسرت بخش .اما آنچه در تمام این اعصار پلید به باد فراموشی سپرده شده است انقلابات و تحرکات مردمی بود که از سوسیالیم گریزان بودند ولی با آن پیوندی مهربان گونه داشتند . اگر چه آنان از سویالیسم کمونیسم و مرام اشتراکی آن فقط به اشتراک گذاشتن زنانشان را دیکته شده تصورمی کردند از آن واهمه داشتند اما خود در مسیر حرکت تغییرات دولتی بر دنیا انشاگونه سوسیالیم را فریاد می زدند و تکرار گونه از آن گریزان بودند.

آری آنچه گفته شد و آنچه تاریخ بر آن صحه می گذارد گذر آرام و سریع جهان بینی های بسته و نیمه باز بود که هیچ یک  جامعه ما را مرهم نبود و آنچه امروز می تواند بر این خلاء چندین ده ساله پایانی باشد بازگشت مردم به آرمانهای والای سوسیالیم کمونیسم است، به هیچ دخل و تصرف در آن. بی شک این خود متضمن گذر آرام و گاهی سریع زمان است همچنان که می بینیم دانشجویانی که بدون هیچ وابستگی فکری و مادی پرچم سرخ را در دفاع از قشر فرو دست جامعه استوار برپا می دارند و اگر چه زمانی این پرچم نیمه افراشته می شود اما چون دیالکتیک تاریخ در پهنه جامعه ما به سمت آن فریاد خواهد زد روزی بر افراشته تر از قبل خواهد شد ...